rechtvaardigheid Archieven - De Vrijmetselaar

Marcus Aurelius over het boze: wijsheid uit Boek VII voor vrijmetselaren

De kaars flakkert terwijl een vrijmetselaar na de arbeid in stilte zit. In zijn handen rust een vergeeld exemplaar van de Meditaties. Hij leest een passage uit het zevende boek, over mensen die kwaad doen zonder het te beseffen, en herkent iets wat ook in de loge besproken wordt: hoe ga je om met onrecht zonder zelf je innerlijk evenwicht te verliezen? Marcus Aurelius, de Romeinse keizer-filosoof die bijna negentien eeuwen geleden leefde, blijkt verrassend actueel voor wie zoekt naar morele helderheid. De kern van Boek VII: rechtvaardigheid tegenover het kwade In het zevende boek van zijn Meditaties worstelt Marcus Aurelius met een vraag die elke denkende mens bezighoudt: hoe reageer je op mensen die kwaad doen? De keizer, die dagelijks te maken had met intriges, verraad en menselijke zwakheid, kiest een onverwachte weg. In plaats van woede of vergelding bepleit hij begrip. Niet omdat het kwade goedgekeurd moet worden, maar omdat woede de eigen ziel beschadigt. Marcus Aurelius schrijft dat wie kwaad doet, handelt vanuit onwetendheid over wat werkelijk goed is. Deze gedachte, die teruggaat op Socrates en Plato, vormt de ruggengraat van zijn benadering. Het kwade is geen bewuste keuze voor het verkeerde, maar een vergissing van iemand […]

Marcus Aurelius over kwaad en recht: filosofische wortels

Je staat voor een lastige beslissing. Iemand heeft je onrecht aangedaan, en je voelt de neiging om terug te slaan. Precies op zulke momenten biedt Boek VII van de Meditaties van Marcus Aurelius concrete handvatten. Maar waar komen die inzichten vandaan? Welke filosofische tradities vormden het denken van deze Romeinse keizer? En vooral: hoe kun je die eeuwenoude wijsheid vandaag nog gebruiken? De Stoïcijnse basis: controle over je reacties Marcus Aurelius schreef vanuit een traditie die drie eeuwen voor hem begon. Zeno van Citium stichtte rond 300 voor Christus de Stoïcijnse school in Athene. Het kernprincipe was eenvoudig maar krachtig: je hebt geen controle over wat je overkomt, wel over hoe je reageert. In Boek VII past Marcus Aurelius dit toe op kwaad en rechtvaardigheid. Wanneer iemand je beledigt of benadeelt, is dat feit zelf neutraal. Jouw oordeel erover maakt het tot iets pijnlijks. Dit is geen passiviteit. Het is een actieve keuze om je energie te richten op wat je daadwerkelijk kunt beïnvloeden. Probeer het eens uit: de volgende keer dat je je ergert aan iemands gedrag, stel jezelf de vraag ‘Kan ik dit veranderen?’ Zo ja, onderneem actie. Zo nee, accepteer het en ga verder. Socrates en de […]

Plato’s ideale stad: filosofische wortels van De Staat Boek II

Waarom zou iemand eigenlijk rechtvaardig willen zijn? Is het omdat rechtvaardigheid op zichzelf waardevol is, of alleen omdat we de gevolgen van onrechtvaardigheid vrezen? In het tweede boek van De Staat stelt Plato deze fundamentele vraag centraal en begint hij aan de ambitieuze taak om een ideale stad te ontwerpen. Maar welke filosofische stromingen en denkers vormden de achtergrond van dit gedachte-experiment? Laten we in gesprek gaan met Plato’s gedachtegoed en ontdekken hoe zijn ideale stad wortelt in eeuwenoude wijsheidstradities. Welke vraag drijft Plato eigenlijk? Het gesprek in Boek II begint met een uitdaging die Glaucon en Adeimantus aan Socrates voorleggen. Zij willen weten of rechtvaardigheid intrinsiek waardevol is, of dat mensen slechts rechtvaardig handelen uit angst voor straf of verlangen naar beloning. Deze vraag was niet nieuw in Plato’s tijd. De sofisten, rondreizende wijsheidsleraren zoals Protagoras en Gorgias, hadden al betoogd dat morele waarden slechts menselijke constructies zijn. Volgens hen was rechtvaardigheid een sociaal contract, een afspraak die de zwakkeren beschermt tegen de sterkeren. Plato was het hier grondig mee oneens. Voor hem moest rechtvaardigheid iets objectiefs zijn, iets dat in de aard der dingen zelf besloten ligt. Om dit te bewijzen, stelde hij voor om rechtvaardigheid niet in […]

Marcus Aurelius Boek VII: Over het boze en de rechtvaardigheid

Misschien heb je wel eens een moment gehad waarop iemand je onrecht aandeed, en je merkte hoe de woede in je opborrelde. Of misschien herken je die momenten waarop je eigen gedachten je meer kwelden dan de situatie zelf. Marcus Aurelius, de Romeinse keizer-filosoof, worstelde met precies dezelfde vragen. In het zevende boek van zijn Meditaties onderzoekt hij wat kwaad werkelijk is, hoe rechtvaardigheid ons leidt, en waarom innerlijke rust niet afhangt van wat anderen doen. De kern van Boek VII: wat is werkelijk kwaad? Marcus Aurelius begint Boek VII met een radicale stelling: het kwaad dat anderen je aandoen, beschadigt niet jouw ziel. Wat je werkelijk schaadt, is je eigen reactie erop. Dit is een fundamenteel stoïsch inzicht dat hij steeds opnieuw uitwerkt. Wanneer iemand je beledigt, liegt of bedriegt, ligt het echte gevaar niet in die daad zelf, maar in hoe jij ervoor kiest om te reageren. Laat je je meeslepen door woede en wrok? Dan geef je macht weg. Blijf je bij je innerlijke kompas? Dan behoud je je vrijheid. De keizer schrijft deze overpeinzingen als persoonlijke notities, niet bedoeld voor publicatie. Juist daardoor zijn ze zo rauw en eerlijk. Hij houdt zichzelf een spiegel voor en […]

Plato’s Republiek II: de ideale stad als spiegel van de ziel

Stel je voor: een groep mannen zit bijeen in het huis van een rijke Atheense handelaar. De avond valt, de wijn vloeit, maar niemand praat over handel of politiek. In plaats daarvan stelt een van hen een vraag die alles op scherp zet: wat is rechtvaardigheid eigenlijk, en waarom zouden we rechtvaardig willen leven? Socrates, de wijsgeer die nooit ophield met vragen stellen, wordt uitgedaagd om niet alleen te verdedigen dát rechtvaardigheid goed is, maar ook te bewijzen waaróm. Dit gesprek, vastgelegd door Plato in het tweede boek van De Republiek, legt de fundamenten voor een van de meest invloedrijke filosofische werken uit de westerse geschiedenis. De uitdaging van Glaucon en Adeimantus Boek II opent met een provocerende wending. Glaucon, de broer van Plato zelf, neemt de rol aan van advocaat van de duivel. Hij presenteert het beroemde verhaal van de ring van Gyges: een herder ontdekt een magische ring die hem onzichtbaar maakt. Met deze macht pleegt hij overspel met de koningin, vermoordt de koning en grijpt de troon. De vraag die Glaucon opwerpt is verontrustend: als we ongestraft konden handelen, zou iemand dan nog rechtvaardig blijven? Zijn broer Adeimantus vult aan met een scherpe observatie over de maatschappij. […]

Plato’s Republiek en rechtvaardigheid: een vrijmetselaarsdialoog

Wat is rechtvaardigheid eigenlijk? Deze vraag stelt Plato in het eerste boek van zijn meesterwerk De Republiek, en het is een vraag die de eeuwen heeft doorstaan. Maar is het niet opmerkelijk dat dezelfde vraag centraal staat in de vrijmetselarij? Wanneer een broeder de loge betreedt, begint hij aan een zoektocht naar waarheid en deugd, naar het juiste handelen in een complexe wereld. Laten we samen onderzoeken wat Plato ons leert over rechtvaardigheid, en hoe zijn inzichten resoneren met de waarden die vrijmetselaren al eeuwenlang koesteren. Waarom begint Plato met een gesprek over rechtvaardigheid? Het eerste boek van De Republiek speelt zich af in het huis van Cephalus, een welgestelde oude man die in gesprek raakt met Socrates. Dit lijkt misschien een toevallige setting, maar is het dat werkelijk? Plato kiest bewust voor een dialoog, een gesprek tussen mensen met verschillende achtergronden en opvattingen. Socrates vraagt niet om antwoorden te geven, maar om samen te denken. Deze methode van gezamenlijk zoeken naar waarheid is precies wat vrijmetselaren in hun bijeenkomsten nastreven: niet de wijsheid claimen, maar haar gezamenlijk ontdekken. Cephalus oppert dat rechtvaardigheid simpelweg betekent: de waarheid spreken en je schulden terugbetalen. Maar Socrates weerlegt dit met een eenvoudig voorbeeld. […]

Plato’s Staat en rechtvaardigheid: filosofische wortels ontleed

In het Athene van de vijfde eeuw voor Christus, waar democratie en filosofie zij aan zij opbloeiden, stelde een jonge denker de vraag die sindsdien niet meer is losgelaten: wat is rechtvaardigheid eigenlijk? Plato schreef zijn dialoog De Staat niet in een intellectueel vacuüm. Zijn worsteling met dit begrip was geworteld in decennia van filosofisch debat, politieke onrust en het tragische lot van zijn leermeester Socrates. Om te begrijpen waarom dit eerste boek van De Staat nog steeds resoneert in de rituelen en principes van de vrijmetselarij, moeten we terugreizen naar de bronnen die Plato voedden. De sofistische erfenis: rechtvaardigheid als conventie Plato’s dialoog opent met een confrontatie die de kern van zijn tijd blootlegt. Thrasymachus, een sofist met een scherpe tong, verkondigt provocerend dat rechtvaardigheid niets anders is dan het voordeel van de sterkste. Deze stelling was geen intellectuele gril. De sofisten, rondreizende leraren die retorica en wijsheid verkochten, hadden in de decennia voor Plato het Griekse denken fundamenteel veranderd. Figuren als Protagoras en Gorgias ondermijnden het geloof in absolute waarheden. Hun relativisme stelde dat wetten en moraal slechts menselijke afspraken waren, kneedbaar naar de wensen van wie de macht bezat. Plato groeide op in deze intellectuele arena. Zijn […]

Plato over rechtvaardigheid: De Republiek Boek I samengevat

Wat betekent het om rechtvaardig te zijn? Deze schijnbaar eenvoudige vraag opent een van de invloedrijkste filosofische werken uit de westerse traditie. In het eerste boek van De Republiek laat Plato zijn leermeester Socrates in gesprek gaan met drie gesprekspartners, die elk een eigen definitie van rechtvaardigheid verdedigen. Geen van hen slaagt erin Socrates te overtuigen. Toch is dit geen verhaal van intellectuele nederlaag, maar van gezamenlijk zoeken naar waarheid. Een zoektocht die vrijmetselaren door de eeuwen heen heeft geïnspireerd. De setting: een ontmoeting in de Piraeus Het gesprek vindt plaats in de haven van Athene, de Piraeus, waar Socrates na een religieus feest wordt aangehouden door Polemarchus. Deze nodigt hem uit naar het huis van zijn bejaarde vader Cephalus, een welgestelde wapenhandelaar. Wat begint als een beleefd gesprek over ouderdom en rijkdom, transformeert snel in een diepgaande filosofische verkenning. Cephalus merkt op dat rijkdom hem in staat stelt eerlijk te zijn en zijn schulden te betalen. Hiermee suggereert hij impliciet een definitie van rechtvaardigheid: de waarheid spreken en teruggeven wat je schuldig bent. Socrates toont direct de zwakte van deze definitie aan met een treffend voorbeeld. Stel dat je een zwaard hebt geleend van een vriend die inmiddels krankzinnig […]

De Vrouwen in de Koran: spirituele lessen voor de vrijmetselaar

Wat als rechtvaardigheid niet begint bij wetten, maar bij de manier waarop wij zorgen voor de kwetsbaren in onze gemeenschap? De vierde soera van de Koran, getiteld De Vrouwen, opent met een oproep die dieper snijdt dan juridische voorschriften alleen. Zij raakt aan de kern van wat het betekent om een verantwoordelijk mens te zijn, een thema dat ook in de vrijmetselarij voortdurend weerklinkt. Een paradox van bescherming en gelijkwaardigheid Op het eerste gezicht lijkt soera De Vrouwen vooral praktische regelgeving te bevatten over erfrecht, huwelijk en familieverhoudingen. Toch schuilt er een diepere laag onder deze voorschriften. De tekst opent met de herinnering dat alle mensen voortkomen uit één enkele ziel. Dit is geen juridische formaliteit, maar een fundamentele spirituele stelling: de mensheid vormt één familie, en binnen die familie draagt ieder verantwoordelijkheid voor de ander. Hier ontstaat een interessante spanning. Enerzijds worden specifieke regels gegeven voor de bescherming van vrouwen en wezen in een tijd waarin zij bijzonder kwetsbaar waren. Anderzijds wordt de lezer herinnerd aan een oorspronkelijke eenheid die alle onderscheid overstijgt. Deze paradox nodigt uit tot reflectie: hoe verhouden concrete zorg en universele gelijkwaardigheid zich tot elkaar? De bouwsteen van verantwoordelijkheid Voor de vrijmetselaar resoneert dit thema […]

Plato’s Gorgias: retorica, rechtvaardigheid en broederschap

In het Athene van de vijfde eeuw voor Christus woedde een strijd die tot op de dag van vandaag relevant blijft. Het ging niet om land of rijkdom, maar om iets fundamentelers: de vraag of woorden dienstbaar moeten zijn aan waarheid, of slechts aan overtuigingskracht. Plato legde deze spanning vast in zijn dialoog Gorgias, een werk dat de kern raakt van wat het betekent om rechtvaardig te leven. Voor vrijmetselaren, die de zoektocht naar waarheid en morele vervolmaking centraal stellen, biedt dit antieke gesprek verrassend actuele inzichten over authenticiteit, deugd en de ware aard van verbinding. De historische context van een filosofische confrontatie Rond 380 voor Christus schreef Plato de Gorgias, vernoemd naar de beroemde redenaar uit Sicilië die Athene bezocht. De dialoog speelt zich af in een tijd waarin sofisten, rondreizende leraren in welsprekendheid, grote invloed hadden op het publieke leven. Zij onderwezen de kunst om elk standpunt overtuigend te verdedigen, ongeacht de waarheid ervan. Gorgias zelf stond bekend om zijn vermogen om het zwakkere argument sterker te laten lijken. Socrates, Plato’s leermeester en de hoofdpersoon van de dialoog, ging de confrontatie aan met deze visie. Waar de sofisten retorica zagen als een neutrale techniek, stelde Socrates dat ware […]

Plato’s Gorgias: filosofische wortels van waarheid en macht

Stel je voor dat je in een debat verwikkeld raakt waarin je tegenstander niet geïnteresseerd is in waarheid, maar alleen in winnen. Hoe ga je daarmee om? Dit is precies de situatie waarin Socrates zich bevindt in Plato’s dialoog Gorgias. Het is een tekst die je uitdaagt om na te denken over de fundamentele vraag: wat is belangrijker, overtuigend spreken of rechtvaardig handelen? Deze vraag resoneert door de eeuwen heen en raakt ook aan de kern van wat vrijmetselaars in hun rituelen en arbeid nastreven. De sofisten en hun uitdaging aan de filosofie Om Plato’s Gorgias te begrijpen, moet je je verplaatsen naar het Athene van de vijfde eeuw voor onze jaartelling. De stad bruiste van intellectuele activiteit, en een bijzondere groep denkers trok veel aandacht: de sofisten. Dit waren rondreizende leraren die, tegen betaling, jonge Atheners onderrichtten in de kunst van het spreken en overtuigen. Figuren als Protagoras, Hippias en natuurlijk Gorgias van Leontini waren beroemd om hun welsprekendheid. De sofisten vertegenwoordigden een radicaal nieuw perspectief. Protagoras verklaarde dat de mens de maat is van alle dingen, waarmee hij suggereerde dat waarheid relatief is. Voor hen was retorica geen middel om waarheid te vinden, maar een techniek om te […]

Plato’s Gorgias: retorica, rechtvaardigheid en het goede leven

Wat is de waarde van overtuigingskracht als zij niet geworteld is in waarheid? Deze vraag vormt het kloppende hart van Plato’s dialoog Gorgias, een werk waarin de Griekse filosoof de fundamenten van retorica onderzoekt en haar relatie tot rechtvaardigheid blootlegt. De dialoog nodigt ons uit om stil te staan bij een tijdloos dilemma: is het beter om onrecht te lijden of om onrecht te doen? Voor wie vertrouwd is met de symbolische taal van de vrijmetselarij, opent dit werk een fascinerende deur naar diepere reflectie over innerlijke rechtschapenheid. De setting en gesprekspartners De dialoog speelt zich af in Athene, waar Socrates in gesprek raakt met drie markante figuren: Gorgias, de beroemde redenaar uit Leontini; Polus, zijn vurige leerling; en Callicles, een ambitieuze Atheense aristocraat. Elk van hen vertegenwoordigt een andere houding tegenover macht, overtuigingskracht en moraal. Gorgias presenteert zichzelf als meester in de kunst van het spreken, in staat om elke toehoorder te overtuigen, ongeacht het onderwerp. Polus verheerlijkt de macht die retorica verleent. Callicles gaat het verst en verdedigt openlijk het recht van de sterkste. Socrates neemt de rol aan van de zoekende vraagsteller, degene die door schijnbare onwetendheid de zekerheden van zijn gesprekspartners ontmantelt. Wat begint als een […]

Verantwoordelijkheid en straf: oude lessen over menselijk falen

In juli 2026 bereikte ons het nieuws van een tragisch verkeersongeval in Suriname, waarbij vijf mensen om het leven kwamen door toedoen van een bestuurder zonder rijbewijs. De rechtbank veroordeelde hem tot een gevangenisstraf. Achter de krantenkoppen schuilt echter een dieper verhaal over menselijke verantwoordelijkheid, schuld en de mogelijkheid tot morele wederopbouw. Dit zijn vragen die de mensheid al eeuwenlang bezighouden, en die ook in de vrijmetselarij een centrale plaats innemen. Het Romeinse fundament van persoonlijke aansprakelijkheid In het oude Rome ontstond een juridisch begrip dat tot op de dag van vandaag doorwerkt in onze rechtsstelsels: culpa, oftewel schuld door nalatigheid. De Romeinse rechtsgeleerden onderscheidden verschillende gradaties van schuld. Wie bewust een risico nam dat hij niet kon beheersen, droeg een zwaardere verantwoordelijkheid dan wie door ongeluk iets veroorzaakte. Een bestuurder die weet dat hij niet bevoegd is om te rijden, maar toch achter het stuur kruipt, plaatst zichzelf in die eerste categorie. De Lex Aquilia uit 286 voor Christus legde vast dat wie door eigen toedoen schade aan een ander toebrengt, die schade moet vergoeden. Maar de Romeinen begrepen ook dat geld alleen niet volstaat wanneer mensenlevens verloren gaan. Daarom ontwikkelden zij het concept van poena, de straf als […]

Micha en de vrijmetselarij: recht doen, trouw liefhebben

De kaars flakkert zachtjes terwijl een broeder het boek openslaat. Zijn vingers glijden over de bladzijden tot hij stilhoudt bij een passage die hij al tientallen keren heeft gelezen, maar die vanavond anders lijkt te klinken. “Wat vraagt de Eeuwige van u?” leest hij hardop, en de woorden blijven hangen in de verstilde ruimte van de loge. Het bijbelboek Micha, geschreven door een profeet uit het achtste-eeuwse koninkrijk Juda, stelt een vraag die door de eeuwen heen weerkaatst. Wat betekent het om werkelijk goed te leven? Het antwoord dat Micha geeft, is verrassend eenvoudig en tegelijkertijd oneindig veeleisend: recht doen, trouw liefhebben, en nederig wandelen. Voor wie vertrouwd is met de tradities van de vrijmetselarij, klinken deze woorden als een echo van bekende principes. De kern van Micha’s boodschap Micha trad op in een tijd van grote sociale ongelijkheid. Rijken verrijkten zich ten koste van armen, rechters lieten zich omkopen, en religieuze leiders verkochten hun diensten aan de hoogste bieder. Tegen deze achtergrond verhief de profeet zijn stem, niet met ingewikkelde theologische redeneringen, maar met een helder moreel appèl. Zijn beroemdste uitspraak vinden we in het zesde hoofdstuk: “Er is u bekendgemaakt wat goed is, wat de Eeuwige van u […]

Onpartijdigheid onder druk: de scheidsrechter en de vrijmetselaar

Wanneer de hoogste scheidsrechtersbaas van de internationale voetbalbond verklaart dat zelfs de machtigste figuren geen invloed hebben op zijn beslissingen, raakt dit aan een universeel thema: de vraag naar onpartijdigheid. Hoe bewaar je je integriteit wanneer de druk van buitenaf toeneemt? Dit vraagstuk speelt niet alleen op het voetbalveld, maar ook in de stilte van de vrijmetselaarsloge, waar broeders zich oefenen in het beoordelen zonder vooroordeel. De wereld van de scheidsrechter In het internationale voetbal staat de scheidsrechter centraal als symbool van rechtvaardigheid. Elke beslissing wordt geanalyseerd, bekritiseerd en soms verdacht. Wanneer een topfunctionaris publiekelijk moet verklaren dat er geen sprake is van beïnvloeding, zelfs niet door de hoogste baas, zegt dit iets over de wereld waarin hij opereert. Het is een wereld van constante argwaan, waar elke fluitsignaal kan worden geïnterpreteerd als bewijs van partijdigheid. De scheidsrechter beweegt zich in een arena waar miljoenen ogen meekijken. Zijn neutraliteit wordt niet alleen verwacht, maar geëist. Toch is hij mens, met eigen ervaringen, voorkeuren en blinde vlekken. De kunst is niet om deze menselijkheid te ontkennen, maar om haar te erkennen en te overstijgen. De scheidsrechter moet voortdurend afstand nemen van zijn eigen perspectief om het spel eerlijk te kunnen leiden. […]

Opzet en verantwoordelijkheid: wat de nieuwe wet ons leert

Misschien heb je het nieuws al voorbij zien komen: er ligt een nieuwe wet klaar die het verheerlijken van terrorisme strafbaar stelt, maar alleen als er sprake is van opzet. Die toevoeging, dat ene woordje, raakt aan iets fundamenteels. Want wat betekent het eigenlijk om iets bewust te doen? En waarom maakt dat verschil zo veel uit, zowel voor de rechtbank als voor je eigen geweten? Het gewicht van een woord In juridische taal klinkt het zakelijk: opzet. Maar achter die term schuilt een heel mensbeeld. De wet gaat ervan uit dat je pas echt verantwoordelijk bent voor iets wanneer je het bewust deed, wanneer je wist wat je aan het doen was en toch doorging. Dat is geen klein uitgangspunt. Het zegt dat we mensen niet zomaar mogen veroordelen voor onbedoelde gevolgen. Het vraagt van ons dat we onderscheid maken tussen een misstap en een bewuste keuze. Die nuance is niet alleen juridisch relevant. Ze raakt aan hoe je naar jezelf kijkt in de spiegel. Hoeveel van wat je doet, doe je werkelijk bewust? En hoeveel gebeurt gewoon, uit gewoonte, uit meeloperij, uit onoplettendheid? Bewustzijn als levenskunst Binnen de vrijmetselarij speelt dit thema een centrale rol, al eeuwen lang. […]

Maatschappelijke veroordeling: oordeel zonder hamer

Wanneer het nieuws ons bereikt dat een bekende figuur wordt aangeklaagd voor een ernstig misdrijf, voltrekt zich in de maatschappelijke veroordeling vaak al een vonnis voordat enige rechter heeft gesproken. De afgelopen dagen zien we dit patroon opnieuw: beschuldigingen worden publiek, en binnen uren vormt zich een collectief oordeel. Dit fenomeen raakt aan fundamentele vragen over rechtvaardigheid, menselijke waardigheid en de wijze waarop wij als samenleving omgaan met schuld en onschuld. Juist hierover heeft de vrijmetselarij, met haar eeuwenoude traditie van morele bezinning, verrassend veel te zeggen. De rechtbank van de publieke opinie In onze tijd van onmiddellijke nieuwsverspreiding en sociale media is de rechtbank van de publieke opinie altijd in zitting. Zodra een beschuldiging openbaar wordt, beginnen miljoenen mensen hun oordeel te vormen. Dit gebeurt zonder kennis van het dossier, zonder hoor en wederhoor, en zonder de nuance die een rechtszaak vereist. De maatschappelijke veroordeling verloopt razendsnel en is vaak onomkeerbaar, zelfs wanneer later vrijspraak volgt. Dit roept de vraag op: wat zegt deze snelle oordeelsvorming over onszelf? De vrijmetselarij leert haar leden dat het vormen van een oordeel over een medemens een van de zwaarste verantwoordelijkheden is die een mens kan dragen. In de loge wordt daarom geoefend […]