De filosofische wortels van Plato’s Protagoras over deugd
In het Athene van de vijfde eeuw voor Christus woedde een intellectueel gevecht dat de westerse beschaving voorgoed zou veranderen. Aan de ene kant stonden de sofisten, rondreizende wijsheidsleraren die beweerden dat zij deugd konden onderwijzen tegen betaling. Aan de andere kant stond Socrates, die juist vraagtekens plaatste bij elke zekerheid. Hun botsing, vastgelegd door Plato in de dialoog Protagoras, raakt aan een vraag die ook vandaag de dag centraal staat in de vrijmetselarij: kan een mens werkelijk leren om deugdzaam te worden, of is morele voortreffelijkheid iets dat van binnenuit moet groeien? De sofisten en het onderwijs in deugd Om de Protagoras te begrijpen, moeten we eerst terugkeren naar het Griekenland van omstreeks 450 voor Christus. De Atheense democratie bloeide, en met haar ontstond een nieuwe behoefte: burgers wilden leren spreken, overtuigen en succesvol deelnemen aan het politieke leven. De sofisten sprongen in dit gat. Protagoras van Abdera was de beroemdste onder hen. Hij beweerde openlijk dat hij jonge mannen kon onderwijzen in politieke deugd, in de kunst van het goed burgerschap. Dit was revolutionair. Traditioneel geloofden de Grieken dat deugd werd overgeërfd via adellijke afkomst of werd geschonken door de goden. Protagoras brak met deze opvatting. Hij stelde […]
