Montaigne over voorspellingen en de vrijmetselaarszoektocht
Stel je voor dat je op een kruispunt staat. Links fluistert iemand dat de sterren je lot bepalen. Rechts belooft een ander dat dromen je toekomst onthullen. En recht voor je ligt een pad zonder wegwijzers, alleen verlicht door je eigen innerlijke lamp. Michel de Montaigne stond eeuwen geleden op precies datzelfde kruispunt. Zijn essay over voorspellingen is meer dan een historisch document. Het is een uitnodiging om na te denken over hoe je je verhoudt tot onzekerheid, tot waarheid, en tot je eigen vermogen om te onderscheiden wat werkelijk waarde heeft. De scepsis van een zoekende geest In zijn elfde essay van het eerste boek onderzoekt Montaigne het fenomeen van voorspellingen met de nieuwsgierigheid die zo kenmerkend is voor zijn werk. Hij bespreekt waarzeggerij, droomduiding en voortekenen. Niet om ze te veroordelen of te omarmen, maar om ze te onderzoeken. Hij haalt Cicero aan, die schreef dat van duizend voorspellingen er twee uitkomen, en dat men de mislukkingen gemakshalve vergeet. Montaigne vraagt zich af waarom mensen zo graag willen geloven in een voorbestemd lot, terwijl de dagelijkse ervaring hen steeds weer leert dat de toekomst zich niet laat vangen. Deze houding van kritisch onderzoek zonder vooroordeel is verrassend modern. […]