Montaigne over wreedheid: waarom mededogen ons mens maakt
Stel je voor dat je getuige bent van onnodig leed, toegebracht door iemand die daar plezier in schept. Je voelt instinctief afkeer, misschien zelfs fysieke walging. Michel de Montaigne kende dat gevoel maar al te goed. In zijn essay ‘Over de wet van de wreedheid’ onderzoekt hij waarom wreedheid hem zo diep tegenstaat en wat dit zegt over onze menselijke natuur. Het is een tekst die na meer dan vier eeuwen nog steeds raakt aan fundamentele vragen over mededogen, karakter en de manier waarop we met andere levende wezens omgaan. De kerngedachte: wreedheid als diepste ondeugd Voor Montaigne is wreedheid niet zomaar een ondeugd onder vele, maar de ergste van allemaal. Waar andere tekortkomingen voortkomen uit zwakheid, onwetendheid of hartstocht, komt wreedheid voort uit een bewuste keuze om leed toe te brengen zonder enig ander doel dan het leed zelf. Het is een perversie van de menselijke natuur die hem persoonlijk met afschuw vervult. Montaigne schrijft openhartig over zijn eigen gevoeligheid. Hij kan niet verdragen om een kip de nek om te zien draaien, en de doodskreet van een haas in de bek van zijn honden bezorgt hem ongemak. Dit is geen zwakte, betoogt hij, maar een teken van een […]