Montaigne over vrees: inhoud en samenvatting van essay 17
In 1580 verscheen een bundel essays die de westerse literatuur voorgoed zou veranderen. Michel de Montaigne, de Franse edelman en filosoof, schreef over alles wat hem bezighield, van vriendschap tot kannibalisme. In zijn zeventiende essay van het eerste boek richt hij zijn pen op een universeel menselijk gegeven: vrees. Dit betrekkelijk korte essay onthult hoe diepgaand Montaigne de menselijke psyche begreep, eeuwen voordat de moderne psychologie zou ontstaan. De kerngedachte van het essay Montaigne opent zijn essay met een paradox die de toon zet voor zijn gehele betoog: vrees is het gevoel waar hij het meest bevreesd voor is. Deze schijnbare woordspeling verbergt een diepzinnige waarheid. Het gaat Montaigne niet om de concrete gevaren die ons bedreigen, maar om wat angst met onze geest doet. Vrees berooft de mens van zijn redelijk vermogen en zijn waardigheid. Het maakt van een soldaat een lafaard, van een wijze een dwaas. De centrale these van het essay is dat vrees een krachtiger en ontwrichtender emotie is dan alle andere hartstochten. Zelfs woede, verdriet of begeerte laten de menselijke geest enigszins intact. Vrees daarentegen neemt volledig bezit van lichaam en ziel. Montaigne beschrijft hoe mensen onder invloed van extreme angst letterlijk verlamd raken, onzinnig […]