De stilte-eredienst en het Innerlijk Licht bij de Quakers
In het midden van de zeventiende eeuw, terwijl Engeland verscheurd werd door burgeroorlogen en religieuze twisten, ontstond een beweging die radicaal anders was dan alles wat het christendom tot dan toe had voortgebracht. Geen predikant, geen liturgie, geen voorgeschreven gebeden. Alleen stilte. En in die stilte, zo geloofden de eerste Quakers, sprak iets dat groter was dan welke menselijke stem ook: het Innerlijk Licht. Deze overtuiging zou niet alleen een geheel eigen vorm van eredienst voortbrengen, maar ook een spiritueel principe dat verrassend dicht bij de kern van de vrijmetselarij ligt. George Fox en de geboorte van een stiltebeweging Het verhaal van de Quakers begint bij George Fox, een schoenmakerszoon uit Leicestershire die in 1647 een reeks intense religieuze ervaringen had. Fox was diep teleurgesteld in de geestelijkheid van zijn tijd. Hij trok door Engeland op zoek naar geestelijke leiders die hem konden helpen, maar vond overal dezelfde leegte. Tot hij, naar eigen zeggen, een stem hoorde die zei: “Er is iemand, namelijk Christus Jezus, die tot jouw toestand kan spreken.” Dit moment van innerlijke openbaring werd de hoeksteen van een geheel nieuwe religieuze praktijk. Fox concludeerde dat geen enkele priester, kerk of sacrament nodig was om God te ervaren. […]