Montaigne over gewoonte: filosofische wortels van een tijdloos essay
In 1580 publiceerde Michel de Montaigne zijn essays, waaronder een opmerkelijke verhandeling over de macht van gewoonte en de voorzichtigheid bij het veranderen van bestaande wetten. Dit essay, geschreven in een tijd van religieuze oorlogen en politieke onrust, putte uit een rijke filosofische traditie die terugreikt tot de klassieke oudheid. De intellectuele bronnen die Montaigne hier aanboorde, werpen licht op zijn unieke positie tussen antieke wijsheid en vroegmoderne twijfel. Het Pyrrhonisch scepticisme als fundament Montaignes denken over gewoonte vindt zijn diepste wortels in het Griekse scepticisme van Pyrrho van Elis. Deze filosoof uit de vierde eeuw voor Christus leerde dat menselijke oordelen altijd onzeker blijven, omdat onze zintuigen en ons verstand ons voortdurend misleiden. Sextus Empiricus, die de pyrrhonische leer systematisch optekende, benadrukte dat verschillende volkeren totaal verschillende gewoonten als vanzelfsprekend beschouwen. Wat in Griekenland als barbaars gold, was in Perzië juist eervol. Montaigne bezat een exemplaar van Sextus Empiricus dat hij intensief bestudeerde in de jaren voorafgaand aan het schrijven van zijn essays. De sceptische methode om tegengestelde gebruiken naast elkaar te plaatsen, zonder definitief oordeel, doordrenkt zijn essay over gewoonte. Hij verzamelt voorbeelden uit alle windstreken: volkeren die hun doden eten, culturen waar naaktheid geen schaamte oproept, landen […]
