Montaigne over de leeftijd: wat ouder worden ons leert
Een zandloper staat op tafel. Het zand stroomt geruisloos van de bovenste bol naar de onderste, korrel voor korrel, zonder dat iemand het precies kan vastpakken. Het is een alledaags beeld, bijna vergeten in een tijd van digitale klokken. Toch bevat dat simpele voorwerp een waarheid die Michel de Montaigne in zijn korte maar doordringende essay ‘Over de leeftijd’ met ongewone scherpte onder woorden brengt: wij zijn niet de meesters van de tijd, maar de tijd is de stille beeldhouwer van ons leven. De kern van het essay In dit zevenenvijftigste essay uit het eerste boek van zijn beroemde verzameling onderzoekt Michel de Montaigne een thema dat ieder mens vroeg of laat raakt: het ouder worden. Het essay is opvallend kort vergeleken met veel van zijn andere bespiegelingen, maar juist die beknoptheid geeft het een bijzondere kracht. Montaigne betoogt dat onze opvattingen over leeftijd, levensduur en de ‘juiste’ tijd om te sterven vaak berusten op misverstanden. Wij stellen ons voor dat een lang leven de norm is, terwijl de werkelijkheid ons iets heel anders leert. In zijn tijd was het bereiken van de leeftijd van vijftig al uitzonderlijk. Montaigne wijst erop dat wie de dood als iets vreemds of ontijdigs […]