De ochtendkoffie in de haven: stilte als spiegel voor de ziel
De stoom kringelt omhoog uit de kop die tussen mijn handen rust. In de haven liggen de boten stil, eindelijk stil. Na dagen van aanhoudende wind is de ochtend zo zacht dat je het water tegen de rompen hoort klotsen. Terwijl ik mijn eerste slok neem, starten overal motoren. Zeilboten verlaten een voor een de beschutting, terug naar huis. En ik blijf zitten, kijkend naar het vertrek van anderen, en vraag me af: wat zegt dit moment eigenlijk over wie ik ben? De boot of de mens Het is een vraag die zeevarenden vaak stellen wanneer het weer omslaat: kan de boot dit aan? Maar wie eerlijk is, weet dat de werkelijke vraag anders luidt. Het gaat zelden om de sterkte van het vaartuig. Het gaat om de mens aan het roer. Om de vraag of jij bestand bent tegen de wind, tegen de onzekerheid, tegen het onbekende dat achter de horizon wacht. De afgelopen dagen bleef iedereen in de haven omdat de omstandigheden te heftig waren. Niet voor de boten, maar voor de zielen die ze besturen. Dit onderscheid raakt aan iets wezenlijks. In de vrijmetselarij spreken we over het bewerken van de ruwe steen, over het vormen van […]