Michel de Montaigne I-22 Archieven

Montaigne over gewoonte: vrijmetselarij en de kracht van verbinding

Gewoonte is een tweede natuur, schreef Michel de Montaigne in de zestiende eeuw, en zij is niet minder machtig dan de eerste. Maar wat gebeurt er wanneer wij deze gedachte doordenken in de context van verbinding, van broederschap, van gedeelde rituelen die generaties overspannen? De vrijmetselarij, met haar eeuwenoude tradities en symbolische praktijken, biedt een bijzonder kader om Montaignes inzichten over gewoonte en wet te verkennen. Niet als dogma, maar als uitnodiging tot reflectie op wat ons bindt, wat ons vormt, en wat wij bereid zijn te veranderen. De paradox van de gewoonte Montaigne confronteert ons met een verontrustende waarheid: wij denken vrij te zijn in ons oordeel, maar onze gewoonten hebben ons al lang gevormd voordat wij begonnen na te denken. In zijn essay ‘Over gewoonte en over het niet gemakkelijk veranderen van een aanvaarde wet’ onderzoekt hij hoe diep culturele praktijken in ons geworteld zijn. Hij verzamelt voorbeelden uit verre streken en vervlogen tijden om aan te tonen dat wat voor de een vanzelfsprekend is, voor de ander ondenkbaar blijkt. Het huwelijk, het eetgedrag, de omgang met de dood: alles is gevormd door gewoonte. Hier raakt Montaigne aan iets wezenlijks voor de vrijmetselarij. De loge is immers een […]

Montaigne over gewoonte: filosofische wortels van een tijdloos essay

In 1580 publiceerde Michel de Montaigne zijn essays, waaronder een opmerkelijke verhandeling over de macht van gewoonte en de voorzichtigheid bij het veranderen van bestaande wetten. Dit essay, geschreven in een tijd van religieuze oorlogen en politieke onrust, putte uit een rijke filosofische traditie die terugreikt tot de klassieke oudheid. De intellectuele bronnen die Montaigne hier aanboorde, werpen licht op zijn unieke positie tussen antieke wijsheid en vroegmoderne twijfel. Het Pyrrhonisch scepticisme als fundament Montaignes denken over gewoonte vindt zijn diepste wortels in het Griekse scepticisme van Pyrrho van Elis. Deze filosoof uit de vierde eeuw voor Christus leerde dat menselijke oordelen altijd onzeker blijven, omdat onze zintuigen en ons verstand ons voortdurend misleiden. Sextus Empiricus, die de pyrrhonische leer systematisch optekende, benadrukte dat verschillende volkeren totaal verschillende gewoonten als vanzelfsprekend beschouwen. Wat in Griekenland als barbaars gold, was in Perzië juist eervol. Montaigne bezat een exemplaar van Sextus Empiricus dat hij intensief bestudeerde in de jaren voorafgaand aan het schrijven van zijn essays. De sceptische methode om tegengestelde gebruiken naast elkaar te plaatsen, zonder definitief oordeel, doordrenkt zijn essay over gewoonte. Hij verzamelt voorbeelden uit alle windstreken: volkeren die hun doden eten, culturen waar naaktheid geen schaamte oproept, landen […]

Montaigne over gewoonte: waarom wetten niet zomaar veranderen

Wat maakt dat wij bepaalde gebruiken vanzelfsprekend vinden, terwijl andere volkeren precies het tegenovergestelde doen? En waarom is het zo moeilijk om wetten te veranderen, zelfs als ze duidelijk gebreken vertonen? Michel de Montaigne stelde deze vragen meer dan vier eeuwen geleden, en zijn antwoorden blijven verrassend actueel. In dit tweeëntwintigste essay uit zijn eerste boek onderzoekt de Franse filosoof de enorme macht van gewoonte over ons denken en handelen. Wat is eigenlijk de kern van dit essay? Montaigne begint met een ogenschijnlijk eenvoudige observatie: gewoonte bepaalt vrijwel alles wat wij als normaal beschouwen. Wat wij eten, hoe wij slapen, welke kleding wij dragen, hoe wij onze doden begraven, dit alles verschilt radicaal van cultuur tot cultuur. Toch ervaren mensen overal ter wereld hun eigen gebruiken als de natuurlijke, ja zelfs de enig juiste manier van leven. De gewoonte, zo betoogt Montaigne, is een tirannieke meesteres die sluipenderwijs bezit van ons neemt. Het essay heeft twee vervlochten thema’s. Het eerste deel onderzoekt hoe gewoonte ons oordeelsvermogen vertroebelt en ons blind maakt voor de willekeur van onze eigen praktijken. Het tweede deel past dit inzicht toe op wetgeving en maatschappelijke orde. Montaigne waarschuwt dat wetten, hoe gebrekkig ook, niet lichtvaardig veranderd […]