Uit onverwachtse hoek

Tijdens het vragen/opmerkingen rondje kreeg ik het woord. Ik vertelde vanuit de eerder opgedane kennis over de Daimon. En ineens was daar de mokerslag, vanuit het niets begon ik te huilen. De emoties kregen de overhand. Ik sprak namelijk ineens iets uit, waar ik al enkele weken, eigenlijk maanden, mee bezig was. Namelijk met een afslag in mijn leven die ik in het verleden had gemaakt en die ik nu wilde herstellen.

Mijn broeders waren stil. Zij lieten toe mijn emotie te tonen en te delen. Ongelooflijk hoe mooi dit moment was. Dit was een moment waarbij mijn broeders mij leerden kennen. En het mooie is, wat binnen de Loge besproken wordt, blijft binnen de Loge. En daardoor kunnen Broeders echt zichzelf zijn. Het maakt ons allemaal mooiere mensen.

Na afloop van de comparitie kwamen verschillende Broeders naar mij toe om mij een hart onder de riem te steken en om mij te vertellen dat dit nu de Vrijmetselarij is: jezelf zijn en aan anderen te tonen, maar ook dat je ervan leert en dat anderen weer van jou kunnen leren.

Een week later kwam nog een Broeder naar mij toe die er thuis over had zitten nadenken en tot de slotsom kwam dat sommige voordrachten voor hem niet interessant zijn, maar wel levens veranderend voor anderen kunnen zijn.

Het bericht De mokerslag verscheen eerst op De Vrijmetselaar.

De liefde is overal en zonder liefde is er eigenlijk geen leven. Overal zie je liefde. Of het nu tussen partners is, liefde naar een huisdier of mensen die uit liefde iets doen. Er is zelfs de mogelijkheid om iets met de mantel der liefde te bedekken.

De bijbel en de liefde

In het bouwstuk haalde de broeder veel stukken uit de Bijbel. En nu heb ik niets met de Bijbel. Ik ben er niet mee opgegroeid en al die stukken en verzen ken ik ook niet. Ik was ook wel bang dat ik hier mee in aanraking zou komen en me dom zou voelen. En eerlijk gezegd was het soms ook wel moeilijk om te volgen als het om de expliciet genoemde stukken ging, maar niet over de gedachte die erachter zat. En dat vind ik dan wel weer heel mooi.

Comparitie over de liefde

Nadat de Broeder zijn Bouwstuk had voorgedragen kwam de daadwerkelijke comparitie en die ging niet helemaal zoals het hoort. In plaats van vragen beantwoorden werd het meer bij de andere Broeders neergelegd en zo ging iedereen vertellen wat de Liefde voor hem betekende en hoe het zich uitte. Bij sommigen waren de emoties hoog en dat mag en dan is het mooi om te zien hoe de andere broeders zich opstellen: het troosten van een medebroeder.

De beslotenheid van de Vrijmetselarij laat dit namelijk toe, alles wat er binnen de Loge gezegd wordt, blijft binnen de Loge. Dat heet de getande rand. De geslotenheid naar buiten, maakt dat de gesprekken heel persoonlijk kunnen worden.

Er was een mooi gesprek gaande over de onbaatzuchtige en de baatzuchtige kant van de Liefde. En dat zet je wel aan het denken. Het haalt bij mij een hele mooie gedachte naar boven.

Mijn vader die mensen in het ziekenhuis hielp aan een nieuwe bril omdat ze ook in de laatste dagen van hun leven toch nog wat TV konden kijken of hun familie nog even goed konden zien. Vaak zonder rekening en in zijn vrije tijd. Maar ook mijn vader die op -zijn vrije dag- de EBI in een gevangenis aan de zwaarste “grote jongens” een bril verschafte, maar er op stond dat de beveiligers de ruimte verlaten. Iets wat je nu niet meer kan voorstellen. Hij beschouwde de gevangenen niet als criminelen, maar als mensen die je ook hun waardigheid gunt en goed zicht. Over beide zaken sprak hij niet, hij deed gewoon wat goed voelde: de medemens helpen ongeacht hun achtergrond en zonder eigen belang.

Het bericht De liefde verscheen eerst op De Vrijmetselaar.

Dat is dus niet eenvoudig als je nog maar net twee weken leerling ben. Toch heb ik mijn best gedaan en heb onderstaande voordracht gehouden. Let daarbij op dat ik bepaalde zaken nu heb ingekort, omdat ik anders bepaalde onderdelen van het Inwijdingsritueel verklap en ik wil niet een toekomstige Vrijmetselaar zijn beleving afnemen.

Voordracht: Wie ben ik?

Achtbare Meester, Waarde Broeders,
Twee weken geleden ben ik Ingewijd als Leerling. Een wereld is voor mij aan het opengaan.
Er is mij gevraagd een gedicht voor te dragen en er dan een maçonnieke betekenis aan te geven.

Achtbare Meester, Waarde Broeders, het lukt mij nog niet om een maçonnieke betekenis te geven, omdat ik nog te kort Leerling ben. Ik hoop dat u mij dat vergeeft. Daarentegen kan ik wel uitleggen waarom ik dit gedicht heb gekozen.
De Inwijding heeft grote indruk op mij gemaakt en ik ben dagelijks bezig met de indrukken te verwerken. De kamer¹ heeft een grote indruk op mij gemaakt.
Het daar alleen zitten op een afstand van pak ‘m beet 40 cm van een brandende kaars met een vlam die speelt in de lucht waarmee het ook gevoed wordt.
Achter mij is een schaduw. Mijn schaduw. Het valt mij op en maakt diepe indruk op mij. Het beweegt achter mij op de deur van de kamer.

Waarom die emotie?

In het kort: alles wat ik heb gedaan in mijn leven, ligt achter mij. Maar heeft wel invloed op het huidige leven van mij en ook op dat van anderen. In min of meerdere mate.
Op zoek naar een geschikt gedicht kwam ik uit bij een bundel die ik al bijna 10 jaar heb. Nooit gelezen trouwens. De bundel “Wie ik werd” van Piet van den Akker. Opgeleid binnen de orde van Jezuïeten en uitgetreden in de jaren 70. Hij was mijn oom.

Het is een kort gedicht.
Het bestaat uit een titel, 6 regels met 27 woorden.
Het bevat precies waar ik mee bezig ben.

Het gedicht heet: Wie ben ik?
Wie ben ik?

Wie was ik en wie werd ik?
Ga maar even kijken

in de spiegel.
Je bent wat je ziet

of je wilt of niet

1. Ingekort om niet de beleving van het ritueel te verklappen voor een toekomstige Vrijmetselaar ︎

Copyright tekst & afbeelding: devrijmetselaar.nl
Teksten zijn naar idee en inhoud van de auteur van devrijmetselaar.nl en op fouten gecontroleerd, gecorrigeerd en aangevuld met behulp van OpenAi. Afbeeldingen zijn naar idee van de auteur van devrijmetselaar.nl gemaakt met gebruikmaking van OpenAi/Dall-E

Het bericht Poëzie avond: Wie ben ik? verscheen eerst op De Vrijmetselaar.